Historiek

De wieg stond in cafe “De Kring” te Waterschei

In 1931 begon Kapelaan Deneys te Waterschei, in de Christus-Koningparochie, mijnwerkers samen te brengen en te begeleiden als “Mijnwerkers-Brancardiers”.

Zijn doelstellingen de volgende:

  • Het edele hart van de Mijnwerkers-Brancardiers bewegen tot zorg voor zwakke en gekwetste mensen, zowel op het werk als buiten het werk.
  • Hen opleiden in hun taak als brancardier.
  • Hun fierheid en waardigheid bevorderen: mijnwerkers zijn sterk en kunnen dus ook zieken optillen.

Meerdere keren trok kapelaan Deneys met meer dan 600 Mijnwerkers-Brancardiers naar Lourdes.
Ze stonden er in dienst van de zieken.
Tot op vandaag helpen ze bij het vervoer van de zieken, het in- en uitstappen van zieken in treinen, zowel op brancard als met rolstoel, kruk of wandelstok.
Ze zijn actief in het onthaalcentrum voor zieken.
Ze vervoeren zieken naar de grot, de baden, de processies, de kruisweg en de verschillende vieringen.
Ze zijn betrokken bij alle werkzaamheden op de heen- en de terugreis van het bedevaartsoord.

Steeds heeft de mijndirectie deze werking gestimuleerd en ondersteund en iedere mijnwerker kreeg de mogelijkheid om deel te nemen aan een Lourdesbedevaart in dienst van de zieken.
Voor vele aanwezigen in Lourdes zijn ze vlug herkenbaar door hun mijnwerkerskostuum, helm en mijnlamp.

De “Mijnwerkersvrienden van Lourdes” groeiden uit tot een grote groep

Onder impuls van P. Polycarpus, Proost van de Limburgse Christelijke Arbeidersbeweging, groeide de Mijnwerkers-Brancardiers uit tot een stevige poot in deze beweging.
Door latere samenwerking met KWB-Limburg werd deze poot nog sterker.
Via de Nationale Lentebedevaart en Limburgse Diocesane bedevaart kon men naar Lourdes gaan.
In het jaar 1948 werd de 1ste wandkalender uitgegeven en in 1951 de 1ste lidkaarten aan 20fr.
In bijna alle Limburgse gemeenten waar er mijnwerkers waren werd er een plaatselijke afdeling opgericht.
Het maximum aantal leden bedroeg 7.000 vóór de sluiting van Zwartberg in 1966.

Er zijn 2 grote vieringen geweest in zaal “De Kring” om het bestaan van deze groep van Mijnwerkers-Brancardiers te erkennen en hun werking te beklemtonen.
Vele hoogwaardigheidsbekleders van Limburg waren aanwezig o.a. de gouverneur en bisschop evenals de burgemeester van Genk, centrum van de mijnnijverheid in Limburg.
Deze vieringen hadden plaats op 20 juni 1981 en op 30 juni 2001, bij gelegenheid van het 50- en 70 jarig bestaan.
De eerste viering was nog in aanwezigheid van stichter E.H. Deneys en Pater Polycarpus maar bij de 2de viering in 2001 waren reeds alle mijnen in Limburg gesloten, het oostelijk bekken in 1987 en het westelijk bekken in 1992.

Uitdroging van ons rekruteringsveld

Bij de achteruitgang van de mijnindustrie werd het aantal leden snel gereduceerd en kwamen er statuten- wijzigingen vanaf 1978 waarbij de zonen van mijnwerkers en overleden mijnwerkers evenals jongeren in opleiding mijnbouw mochten toetreden.
Bij de sluiting van de mijnen droogde ons oorspronkelijk recruteringsveld helemaal op.
Na vele gesprekken werd er besloten om onze rangen open te stellen voor niet-mijnwerkers die onze ziekenwerking genegen zijn en lid willen worden van onze brancardiers, in de schoot van KWB-Limburg.

Bij de zoektocht naar nieuwe leden maar tevens uit de jongerengroep die ieder jaar meegaat naar Lourdes heeft men een verbondelijke groep jong-brancardiers gestart.
Deze jonge groep van ongeveer 25 brancardiers helpt de oudere mijnwerkers-brancardiers bij het zware werk dat zij niet meer aankunnen.
Ook bij de kalenderverkoop is er het fenomeen dat brancardiers ouder worden of wegvallen en de verkoop afneemt, gelukkig zijn er nog wat nieuwe individuele verkopers voor het spijzen van de solidariteitspot.

Vanaf 1998 gaan we ook jaarlijks naar Banneux voor onze Limburgse dag met meer dan 150 brancardiers, zieken en gewone bedevaarders, een Maria-oord waar ook velen op triduüm (3-daagse) gaan.

Midden 2010 was er een grondige herstructurering bij de KWB waardoor de verbondelijke secretariaten werden opgeheven, ook ons secretariaat in Hasselt zou op de duur verdwijnen.
Gelukkig werd er nog een overgangsmaatregel getroffen voor enkele jaren met hulp van een tijdelijke administratieve kracht en een vrijgestelde die gedeeltelijk mocht verder werken.
Samen met de Limburgse Diocesane Bedevaart wordt er nu een secretariaat in stand gehouden op dezelfde plaats als vroeger in het grote gebouw van de Limburgse Christelijke Arbeidersbeweging.
De band met KWB is dus nu zo goed als volledig weggevallen.

Het secretariaat werkt nu deeltijds en wordt bemand door vrijwillige krachten.
Er is een nieuwe, goede werking ontstaan en er zit weer schot in onze L.D.B. door de inspanningen en de medewerking van het bisdom en de samenwerking met de dekenaten in ons bisdom Hasselt.
Er waren in 2014 vijftig bedevaarders meer dan in 2013.
Alleen de service van de Franse S.N.C.F. en de TGV-treinen baren ons nog steeds zorgen.